شمارهٔ ۱۹۰

شب که ما تو سن بیهوده روی پی کردیم

صد بیابان سرشک از مژه ای طی کردیم

عشق می خواست قدح در خور خمیازه خویش

ز اشک حسرت مژه واری به فسون می کردیم

در ره ناله ما کوس هوس داشت کمین

ما نهان از نفس این زمزمه با نی کردیم

در زه خود سفر دور تو تا آینه است

تو چه دانی که چه سان بادیه ها طی کردیم

شکر ناکرده وفاهاش فصیحی تا چند

یاد افسانه طرازی جم و کی کردیم