شمارهٔ ۱۹۹

ما روزی حیات بجز خون نمی دهیم

دردسری به صد می گلگون نمی دهیم

ما تو أمیم با گل رعنا درین چمن

کز خون پریم و رنگ به بیرون نمی دهیم

خاکستر دویی چو محبت به باد داد

آیینه را ز رشک به مجنون نمی دهیم

دریاکشان تشنه لبیم و ز جوی دل

خون می خوریم و زحمت جیحون نمی دهیم

از خون مرگ شربت ما داد عشق دوست

دردسر علاج فلاطون نمی دهیم

زین کاروان درد که در دل گشود بار

باج حیات غیر شبیخون نمی دهیم

دل خوش نمی کنیم فصیحی ز آسمان

می خویش را ز ساغر وارون نمی دهیم