شمارهٔ ۲۱۷

کوش تا سیراب از بحر تماشا نگذری

همچو موج هرزه گرد از روی دریا نگذری

گر ز گمراهی رهت بر شهر درمان اوفتد

تا توانی بر شبستان مسیحا نگذری

لخت لختم تشنه دیدار تست ای برق غم

چون به کوی ما رسی بر جان تنها نگذری

نکهتی ام بار کنعان بسته از مصر ای صبا

عصمت من پاس داری بر زلیخا نگذری

از دیار زخم ما ای مرهم آسودگی

گر همه الماس باشی بی محابا نگذری

ای کبوتر هر کجا بر خاک افتد نامه ام

کوی یار ماست آن زنهار از آنجا نگذری

بر فصیحی بال خواهش بی محابا می زنی

بی ادب پروانه ای بر محفل ما نگذری