خانه محتوا کتاب‌فروشی خرید اشتراک وبلاگ تماس با ما

ورود/ ثبت نام

خانه محتوا کتاب‌فروشی خرید اشتراک وبلاگ تماس با ما

ناهید

مرجع تخصصی فرهنگی هنری برای داستان، شعر و کتاب صوتی فارسی

ناهید بستری برای انتشار، خرید و شنیدن آثار ادبی و صوتی از نویسندگان، شاعران و خالقان مستقل است.

دسترسی سریع

داستان‌ها کتاب‌های صوتی شعرها درباره ما

تماس با ما

آدرس: مشهد، بلوار احمدآباد، عارف 8، پلاک 33 واحد 1

تمام حقوق محفوظ و متعلق به پلتفرم فرهنگی ناهید می باشد.

شمارهٔ ۶ - مدح شاه صفی - فصیحی هروی | ناهید

شاعران/فصیحی هروی

شمارهٔ ۶ - مدح شاه صفی

فصیحی هروی

ز پرده ساز جهان نوا برخاست

که فر شاه صفی تخت و تاج را آراست

دهان سکه چو نامش گرفت پرزر شد

زبان خطبه ثنایش سرود کامرواست

به نیم موجه دلش آز را کریم کند

سپهر الحق دریادلی چنین می خواست

مرض ز ملک طبیعت گریخت از بیمش

همین عقیم به دورش سپهر حادثه زاست

بهار حلقش عطری فشاند بر عالم

که هر کجا خس و خاریست همچو گل بویاست

شکفت در جگر لاله نیز غنچه داغ

اگر سیاه دلی نشکفد گل سوداست

چو اوست قبله شاهان زبان ثنایش گفت

به راستی که زبانم به کام قبله نماست

ستم به عهدش همچون دفینه در خاکست

جهان به دستش همچون سفینه بر دریاست

شهنشها تو جوان بخت و دولت تو جوان

به عیش کوش که وقت جوانی دنیاست

تراست غره سال شباب و می دانم

که ملک دولت و دین را بهار نشو و نماست

به ذوق عهد تو عمر گذشته برگردد

به کشوری که تویی در حساب دی فرداست

سپهر را تو به غایت عزیز مهمانی

که بیشتر ز چهل سال خانه می آراست

ز گونه گونه نعم هر چه بود در عالم

برای مصلحت دولت تو می پیراست

کنون که آمده ای میزبان عالم باش

که نعمت خوش خوان سپهر عدل و سخاست

شها چو جد تو آن شاه آسمان خرگاه

به عزم سیر بهشت از سر جهان برخاست

جهان چو مردم چشم بتان سیه پوشید

سپهر چون مژه صفهای فتنه می آراست

به نیم لحظه تو گفتی که آفتاب منیر

خمیر مایه شام و شب غم و یلداست

ز باد حادثه بنشست آسمان به زمین

زموج اشک زمین همچو آسمان برخاست

ز بس رمیدی از سایه شخص می دیدند

که سایه کسی از کس هزار گام جداست

جهانیان را شد سر این سخن روشن

که سایه در ره ناامن دشمنی ز قفاست

که ناگه از افق غیب صبح دولت تو

طلوع کرد و جهان را به عدل و داد آراست

هنوز فتنه خوابیده چشم می مالید

که تیغ فتنه نشان تو کرد قامت راست

کنون ز عدل تو عالم چنان شد امن آباد

که سرخ رویی شمع از طپانچه های صباست

همیشه تا گل نوروز بر سر سالست

مدام تا ز سحاب آبروی نشو و نماست

ترا به سیر گل اقبال سایه گستر باد

کز آن شمیم نسیم وجود غالیه ساست

از آن زمان که دعای تو گشت ما را ورد

کلیدداری درهای آسمان با ماست

ترا حیات طبیعی دهد خدای جهان

سخا و جود تو بر طول مدت تو گواست

اگر حیات ابد نیز آرزو داری

به عدل کوش که آب خضر درین صحراست