شمارهٔ ۱ - در عذر خواهی

ای سیدی که نور سیادت ز روی تو

رخشد چنان که از تتق صبح آفتاب

طفلان شوخ طبع معانی ز خاطرت

عریان چو سوی صفحه شتابند بی حجاب

ناموس دودمان سخن چون که کلک تست

بافد به رویشان ز نفس عنبرین نقاب

لفظی که فیض طبع تو معنی درو نریخت

نزد خرد شکسته سفالی ست بی شراب

تبخاله جوشد از لب نازک دلان فکر

در عهد تو گر از قدح گل خورند آب

اکسیری ضمیرت از اکسیر فکر ساخت

خورشید از صحیفه و از دوده زر ناب

طبعم که گاه نغمه طراری به بزم فکر

شرمنده تر ز تار گسسته است در باب

دارد شکسته تر ز دل من نوایکی

گر خود همه خطاست به گوشت بود صواب

روشن دل تو کش به هزار آب و تاب ساخت

معمار کن ز خشت و گل صبح و آفتاب

گویند تیره شد ز دم دود مشربم

ز آن گونه کآفتاب ز گستاخی سحاب