شمارهٔ ۲۱ - در ستایش طبع شانی تکلو

صبا به کوی دل آشفتگان عشق گذر

زمین ببوس اگر آسمان دهد دستور

بگو به مردمک دیده هنر شانی

که ای ضمیر تو چون چشم عقل چشمه نور

تو آن مسیح مقالی که ملک معنی راست

بیاض جبهه کلک تو صبحگاه نشور

صریر خامه ات ار نفخ صور نیست چرا

کند جهان معانی ز نقطه ای محشور

کدام قطره ترا ریخت از سحاب قلم

که روی صفحه نشد پر ترانه منصور

ولی چو این گهر از بحر عقل گشته پدید

نمی کند صدف گوش جهل را معمور

چو صبح کلک تو از آفتاب حامله است

اگرچه نطفه ستانید از شب دیجور

که هر نقط که از آن خال روی صفحه شود