شمارهٔ ۲۲ - گلایه

ای زبده دودمان دولت

جان زنده به تو چو مغز از هوش

تو نشیه ی خانه زاد قدسی

ای از تو شراب فیض در جوش

اینک صف قدسیان به گردت

همچون مژه گرد دیده مدهوش

یک جوش ز لجه های جودت

برداشت ز دیگ چرخ سرپوش

چون نقش نگین خویش منشین

با این همه جوش جود خاموش

یک بار سوال کن ز لطفت

ای لطف تو با حیات همدوش

کان ناله خون فشان اسیرست

یا رب به کدام پرده گوش

و آن قطره اشک پر تب و تاب

بر خاک که آرمیده از جوش

ای دست تو عید خاتم جم

چون حلقه زلف را بناگوش

گفتم که کنم چو عید گردد

از دست تو جام عافیت نوش

کی دانستم که بر دل تو

همچو رمضان شوم فراموش