شمارهٔ ۲ - مدح حسین‌خان شاملو

ساقیا می ده که در جوشست خون نوبهار

تا به خون خویشتن جوشیم یک دم شعله وار

ز آن می گلگون که مستان صبو حی کرده اند

بر کنار خرقه گل صاف از درد خمار

گریه ای بر خاک ما افشان که افشاند آسمان

بر لب گل خنده دامن دامن از فیض بهار

با وجود ثروت کونین خجلتها کشند

خواهد ار عشق شهیدان قیمت جان فگار

عندلیب آن گلستانم که جوشد بوی گل

نشتر نظاره بگشاید اگر شریان خار

آن چنان کآرد چمن فصل بهاران بارگل

زخم داغ تازه بار آرد تن ما هر بهار

ناله ام آراسته بزمی که از طغیان درد

مطربان را نغمه خون آلود می جوشد ز تار

بر لب ما خود خموشی بر سر هم ریختند