غزل شمارهٔ ۴۵

چون خاک می شود به رهت جان پاک ما

بگذار نخوت از سر و بگذر به خاک ما

یا رب که دامن تو نگیرد به روز حشر

خونی که ریختی ز دل چاک چاک ما

دردا که هیچ در دل سختت اثر نکرد

اشک روان و آه دل دردناک ما

تاکی که با خیال تو در خاک می کنیم

خم خانه مست می شود از فیض تاک ما

دل شد شریک غصه ما در طریق عشق

غیرت اگر بهم نزند اشتراک ما

دیدیم روی قاتل خود را به زیر تیغ

سرمایه سلامت ما شد هلاک ما

تا تکیه کرده ایم فروغی به لطف دوست

از خصمی فلک نبود هیچ باک ما