غزل شمارهٔ ۱۸۹

ای خوشا رندی که رو در ساحت می خانه کرد

چاره دور فلک از گردش پیمانه کرد

سال ها کردم به صافی خدمت میخانه را

تا می صاف محبت در وجودم خانه کرد

دانه تسبیح ما را حالتی هرگز نداد

بعد از این در پای خم انگور باید دانه کرد

نازم آن چشم سیه کز یک نگاه آشنا

مردم آگاه را از خویشتن بیگانه کرد

چشمه خورشید رویش چشم را بی تاب ساخت

حلقه زنجیر مویش عقل را دیوانه کرد

من که در افسون گری افسانه ام در روزگار

نرگس افسون گر ساقی مرا افسانه کرد

دامن آن گنج شادی را نیاوردم به دست

سیل غم بیهوده یکسر خانه ای ویرانه کرد

سر حق را بر سر دار فنا کرد آشکار

در طلب منصور الحق همت مردانه کرد

آن چه با جان فروغی کرد حسن روی دوست

کی فروغی شمع با آتش به جان پروانه کرد