غزل شمارهٔ ۱۹۰

نرخ یک بوسه گر آن لعل به صدجان می کرد

مشتری فکر خریداری اش آسان می کرد

تلخ کام از لب شیرین بتی جان دادم

که به یک خنده جهان را شکرستان می کرد

همه جعمیت عشاق پریشان می شد

چون صبا شرحی از آن زلف پریشان می کرد

کوی دل ها همه از شوق به سر می غلطید

چون خم طره او دست به چوگان می کرد

گر زلیخا رخ زیبای تو می دید به خواب

یوسفش را همه عمر به زندان می کرد

خضر اگر لعل روان بخش تو را می بوسید

خاک حسرت به سر چشمه حیوان می کرد

شب که از خط تو یک نکته بیان می کردم

تا سحر مشک ختا باد به دامان می کرد

با خیال خط و خال تو دل مشتاقان

مشک در دامن و عنبر به گریبان می کرد

کرد با جان فروغی رخ تابنده دوست

با کتان آن چه فروغ مه تابان می کرد