غزل شمارهٔ ۲۴۴

ای خنده تو راهزن کاروان قند

ما نیش عشق خورده و لعل تو نوشخند

برخاست نیشکر که ز قد تو دم زند

از هم جدا جدا شد و ببریده بندبند

مردم سپند بر سر آتش نهند و تو

آتش زدی به عالم از آن خال چون سپند

ماهی ندیده ام چو تو در چارسوی حسن

خودرای و خودنما خودآرای خودپسند

بالا گرفت آه من از شمع قد تو

چون شعله ای که از سر آتش شود بلند

من مو به مو جراحت و جعد تو مشک بو

تو سر به سر ملاحت من خسته گزند

چشم از فراق روی تو در گریه تا به کی

دل ز اشتیاق موی تو در مویه تا به چند

عشاق را کشیده ای از زلف چین به چین

آفاق را گرفته ای از خم به خم کمند

جمعی اسیر آن سر زلفین تاب دار

شهری شهید آن خم ابروی تیغ بند

بیرون نمی رود غم لیلی به هیچ روی

عاقل نمی شود دل مجنون به هیچ بند

بر آن دو زلف دست فروغی نمی رسد

بی همت بلند خداوند هوشمند