غزل شمارهٔ ۳۰۶

بس که بنشسته تا پر بر تنم پیکان عشق

طایر پران شدم از ناوک پران عشق

نوح را کشتی شکست از لطمه توفان عشق

کس نیامد بر کنار از بحر بی پایان عشق

نعره منصورت از هر مو به سر خواهد زدن

گر نهی پای طلب در حلقه مستان عشق

نشه عشاق را هرگز نمی دانی که چیست

تا ننوشی جرعه ای از باده رخشان عشق

توده خاکسترت گوگرد احمر کی شود

تا نسوزد پیکرت بر آتش سوزان عشق

گوشه ابروی معشوقت نیاید در نظر

تا نریزد خونت از شمشیر خون افشان عشق

می خورد خون دل و از دیده می ریزد برون

هر که را می سازد آن یاقوت لب مهمان عشق

فصل گل گر اشک گلگونت ز سر خواهد گذشت

گل به سر خواهی زدن از گلبن بستان عشق

گشته ویران خانه ام از سیل عشق خانه کن

چشم آبادی مدار از خانمان ویران عشق

سر سرگردانی ما را نخواهی یافتن

تا نگردد تارکت گوی خم چوگان عشق

یا لبم را می رسانم بر لب میگون دوست

یا سرم را می گذارم بر سر پیمان عشق

چون تو خورشیدی نتابیده ست در ایوان حسن

ذره ای چون من نرقصیده ست در میدان عشق

همت سلطان عشقم داد طبع شاعری

شاعر سلطان شدم از دولت سلطان عشق

ناصرالدین شاه اعظم کارفرمای ملوک

آن که نافذتر بود فرمانش از فرمان عشق

از طبیبان هم فروغی چاره دردم نشد

جان من بر لب رسید از درد بی درمان عشق