غزل شمارهٔ ۳۵۵

من مست می پرستم من رند باده نوشم

ایمن ز مکر عقلم فارغ ز قید هوشم

من با حضور ساقی کی توبه می نمایم

من با وجود مطرب کی پند می نیوشم

از می طرب نزاید روزی که من ملولم

وز نی نوا نخیزد وقتی که من خموشم

با چین طره او مشک ختن بپاشم

با نقش چهره او روی چمن بپوشم

گفتم که با تو خواهم روزی روم به گلشن

گفتا که شرم بادت از روی گل فروشم

تا ز اقتضای مستی دامان او بگیرم

گاهی قدح به دستم گاهی سبو به دوشم

دانی چرا سر و جان از من نمی ستاند

تا در رهش بپویم تا در پیش بکوشم

بخت بلندم آخر سر حلقه جنون ساخت

کان حلقه های گیسو شد حلقه های گوشم

در پرده محبت جبریل ره ندارد

پیغام او رسیده ست بی منت سروشم

ای چشمه سار خوبی یک ره ز عین رحمت

بر خاک من گذر کن تا از زمین بجوشم

ای گل که می خراشد خار غمت دلم را

گر بشنوی خروشم یک عمر می خروشم

آن مهوشم فروغی از بس که دوش می داد

تا بامداد محشر مست شراب دوشم