غزل شمارهٔ ۳۷۰

من از کمال شوق ندانم که این تویی

تو از غرور حسن ندانی که این منم

گو برکنند دیده ام از ناخن عتاب

گر دیده از شمایل خوب تو برکنم

بگذشتم از بهشت برین آستین فشان

تا خاک آستان تو کردند مسکنم

مشنو ز من به غیر نواهای سوزناک

زیرا که دست پرور مرغان گلشنم

آن قمری حدیقه عشقم که کرده بخت

زلف بلند سروقدان طوق گردنم

شاهین تیز زپنجه دست محبتم

زان شد فراز ساعد شاهان نشیمنم

تا خار عشق گوشه دامان من گرفت

گلهای اشک ریخت به گل زار دامنم

تا سر نهاده ام به ارادت به پای دوست

آماده ملامت یک شهر دشمنم

بیرون چگونه می رود از کین مهوشان

مهری که همچو روح فرورفته در تنم

تا چشم من فتاد فروغی به روی او

خورشید برده روشنی از چشم روشنم