غزل شمارهٔ ۳۷۹

گر به گل زار رخش افتد نگاه گاه گاهم

گل به دامن می توان برد از گلستان نگاهم

گفتمش گل چیست گفتا پیرهن چاک نسیمم

گفتمش مه چیست گفتا سایه پرورد کلاهم

قصه توفان نوح افسانه ای از موج اشکم

شعله نار خلیل انگاره ای از برق آهم

کو چنان عشقی که تا یک جا بفرساید وجودم

کو چنان برقی که تا یک سر بسوزاند گیاهم

مالک عفوش ندانم تا نپوشاند خطایم

صاحب فضلش ندانم تا نبخشاید گناهم

زیر شمشیر اجل بردم پناه از بی پناهی

آه اگر محراب ابرویش نگیرد در پناهم

گر به خاک من پس از کشتن گذار قاتل افتد

ماجرا دیگر بگویم خون بها هرگز نخواهم

حاجت از بی حاجتی در عشق می باید گرفتن

من خوشم با ناامیدی تا تویی امیدگاهم

شربت وصلم ندادی تا نخوردم زهر هجران

بوسه بر پایت ندادم تا نکردی خاک راهم

گه قمر پندارمت گاهی پری گاهی فرشته

پرده از رخ برفکن یعنی برآر از اشتباهم

من که از روز ازل دیدم جمالش را فروغی

تا به فردای قیامت فارغ از خورشید و ماهم