غزل شمارهٔ ۳۹۹

شعار عشق بازان چیست خوبان را دعا کردن

قفا خوردن پی افشردن جفا بردن وفا کردن

کمال کامرانی در محبت چیست می دانی

بتی را پادشاهی دادن و خود را گدا کردن

به چشم پاک بنگر مجمع پاکیزه رویان را

که در کیش نظربازان خطا باشد خطا کردن

حضورت گر نبوده است آن خم ابروی محرابی

نماز کرده ات را راستی باید قضا کردن

قیامت قامتی با صدهزاران ناز می گوید

که می باید قیامت را از این قامت بنا کردن

دلا باید گرفتن دامن بالا بلندی را

تن آسوده را چندی گرفتار بلا کردن

مبارک طلعتی تا می رسد از دور می گویم

که صبح عید نوروز است می باید صفا کردن

ز دیوان قضا تا چند خواهد شد نصیب من

ز کوی دوست رفتن چشم حسرت بر قفا کردن

وجودم در حقیقت زنده جاوید خواهد شد

که باید روی جانان دیدن و جان را فدا کردن

محب صادق از جانان به جز جانان نمی خواهد

که حیف است از خدا چیزی تمنا جز خدا کردن

چنان با تار زلف بسته دل پیوند الفت را

که نتوان یک سر مویش ز یکدیگر جدا کردن

فروغی را مگر گویا کند آن منطق شیرین

وگرنه هیچ نتواند ثنای پادشا کردن

خدیو نکته پرور ناصرالدین شاه معنی دان

که کام نکته سنجان را ازو باید روا کردن

بلنداختر شهنشاهی که درگاه جلالش را

گهی باید دعا گفتن گهی باید ثنا کردن