غزل شمارهٔ ۴۰۸

شبها به بزم مدعی ای بی مروت جا مکن

آرام جان او مشو آزار جان ما مکن

از بهر حسرت خوردنم لب بر لب ساغر منه

دست از پی آزردنم در گردن مینا مکن

در بزم غیر ای بی وفا بهر خدا مگذار پا

ما را و خود را بیش از این آزرده و رسوا مکن

هردم به مجلس ای رقیب از یار دلجویی مجو

خاطر نگهداریش را خاطر نشان ما مکن

درد فروغی را دوا تا کی به فردا افکنی

اندیشه از فردا بدار امروز را فردا مکن