غزل شمارهٔ ۴۱۱

نرگس بیمار تو گشته پرستار من

تا چه کند این طبیب با دل بیمار من

خفته بیدار گیر گرچه ندیدی ببین

چشم پر از خواب خویش دیده بیدار من

رسم تو عاشق کشی شیوه من عاشقی

تیغ زدن شغل تو کشته شدن کار من

با همه تیر بلا کآمده بر دل مرا

از مژه ات برنگشت بخت نگونسار من

آب رخ گل بریخت لاله رخسار تو

خرمن بلبل بسوخت زمزمه زار من

ناله برآمد ز کوه از اثر زاریم

تا تو کمر بسته ای از پی آزار من

رفتم و از دل نرفت حسرت خاک درت

مردم و آسان نساخت عشق تو دشوار من

تا خم زلف تو را دام دلم کرده اند

میل خلاصی نکرد مرغ گرفتار من

تا بت و زنار من چهره و گیسوی توست

قبله حسد می برد از بت و زنار من

هر چه لبم بوسه زد گندم خال تو را

یک جو کمتر نشد خواهش بسیار من

گر دو جهان می شود از کرم می فروش

مست نخواهد شدن خاطر هشیار من

تا سخنی گفته ام زان لب شیرین سخن

خسرو ایران نمود گوش به گفتار من

ناصردین شاه راد بارگه عدل و داد

کز گهرش برده اب نظم گهر بار من

تا که فروغی شنید شعر مرا شهریار

شهره هر شهر شد دفتر اشعار من