غزل شمارهٔ ۴۲۰

خونم بتی ریخت کش داده بی چون

مژگان خون ریز در ریزش خون

بی باده دیدی چشمان سرمست

بی می شنیدی لبهای میگون

در عهد زلفش یک جمع شیدا

در دور چشمش یک شهر مفتون

چشم و لب او هر سو گرفته ست

شهری به نیرنگ خلقی به افسون

خوبان نشینند در خانه از شرم

هر گه که آید از خانه بیرون

دل برده از من سروی که دارد

بالای دلکش رفتار موزون

خون از دل من هر شب روان است

تا طره اش داشت قصد شبیخون

هر لحظه گردد در ملک خوبی

حسن تو بی حد عشق من افزون

کاری که او کرد با من فروغی

هرگز نکرده ست لیلی به مجنون