غزل شمارهٔ ۴۹۵

عشق و کمین گشادنی ما و ز جان بریدنی

یار و کمان کشیدنی ما و به خون تپیدنی

روزی کشتگان او ضربت تیغ خوردنی

قسمت عاشقان او حسرت دل کشیدنی

پرده صبر می درد عارضش از نظاره ای

خون عقیق می خورد لعل وی از مکیدنی

وه که بر آه عاشقی با همه آرزو شدم

خوش دل از او به غمزه ای قانع ازو به دیدنی

جلوه کند چو قامتش زیر قبای زرفشان

ما و به جلوه گاه او جامه جان دریدنی

از همه کس تظلمی وز تو به لب تبسمی

از همه سو قیامتی وز تو به ره چمیدنی

چون تو قیام می کنی ما و ز پا فتادنی

چون تو به ناز می روی ما و به سر دویدنی

بس که به باغ عارضت واله و مست و بی خودم

دست مرا نمی رسد نوبت میوه چیدنی

شادم از آن فروغیا کز اثر محبتی

نقد نشاط صرف شد بر سر غم خریدنی