غزل شمارهٔ ۵۰۴

به شکر خنده دل بردی ز هر زیبا نگارینی

بنام ایزد چه زیبایی تعالی الله چه شیرینی

چنان بر من گذر کردی که دارایی به درویشی

چنان بر من نظر کردی که سلطانی به مسکینی

هزاران فتنه برخیزد ز هر مجلس که برخیزی

هزارن شعله بنشیند به هر محفل که بنشینی

تویی خورشید و ماه من به هر بزمی و هر بامی

تویی آیین و کیش من به هر کیشی و هر دینی

به بزمت می نشینم گر فلک می داد امدادی

به وصلت می رسیدم گر قضا می کرد تمکینی

چنان از عشق می نالم که مجنونی به زنجیری

چنان از درد می غلتم که رنجوری به بالینی

تویی هم حور و هم غلمان تویی هم خلد و هم کوثر

که هم اینی و هم آنی و هم آنی و هم اینی

مرا تا می دهد چشم تو جام باده می نوشم

تویی چون ساقی مجلس چه تقوایی چه آیینی

در افتاده ست مرغ دل به چین زلف مشکینت

چو گنجشکی که افتد ناگهان در چنگ شاهینی

چنان بر گریه ام لعل می آلود تو می خندد

که آزادی به محبوسی و دل شادی به غمگینی

الا ای طره جانان من از چین تو در بندم

که سر تا پا همه بندی و پا تا سر همه چینی

فروغی تا صبا دم می زند از خاک پای او

سر مویی نمی ارزد وجود نافه چینی