غزل شمارهٔ ۵۱۶

چون نرقصد جانم از شادی که جانانم تویی

محرم دل مطلب تن مقصد جانم تویی

امشب ای زیبا صنم ماه شبستانم تویی

چرخ پنداری نمی داند که مهمانم تویی

از دهان و قد و عارض ای بت حوری سرشت

حوض کوثر شاخ طوبی باغ رضوانم تویی

دشمن بیگانه ام تا شاهد بزم منی

مانع پروانه ام تا شمع ایوانم تویی

برق عشقت کفر و ایمان مرا یکسر بسوخت

کز رخ و گیسو بلای کفر و ایمانم تویی

گر مسلمان کافرم خواند مقام شکوه نیست

تا بت بی باک و شوخ و نامسلمانم تویی

آن که می جوید به هر شامی سر زلفت منم

وان که می خواهد به هر صبحی پریشانم تویی

آن که آسان می سپارد جان به دیدارت منم

آن که مشکل می پسندد کار آسانم تویی

آن که می گرید به یاد لعل خندانت منم

آن که می خندد به کار چشم گریانم تویی

آن که بر خونش نمی گیرد گریبانت منم

وان که مژگانش نمی دوزد گریبانم تویی

هم به صورت واله انوار پیدایت منم

هم به معنی واقف اسرار پنهانم تویی

سطر با شعر فروغی را به خشنودی بخوان

شب که از بهر طرب در بزم سلطانم تویی

ناصرالدین شاه روشن دل که هر صبحش سپهر

عرضه می دارد که خورشید درخشانم تویی