رباعیات

رباعی شمارهٔ ۱

از کشت عمل بس است یک خوشه مرا در روی زمین بس است یک گوشه مرا تا چند چو کاه گرد خرمن گردیم چون مرغ بس است دانه ای توشه مرا

رباعی شمارهٔ ۱۰

یک عمر شهان تربیت عیش کنند تا نیم نفس عیش به صد طیش کنند نازم به جهان همت درویشان را کایشان به یکی لقمه دو صد عیش کنند

رباعی شمارهٔ ۱۱

آشفته سخن چو زلف جانان خوش تر چون کار جهان بی سر و سامان خوش تر مجموعه عاشقان بود دفتر من مجموعه عاشقان پریشان خوش تر

رباعی شمارهٔ ۱۲

تا دل به هوای وصل جانان دادم لب بر لب او نهاده و جان دادم خضر ار ز لب چشمه حیوان جان یافت من جان به لب چشمه حیوان دادم

رباعی شمارهٔ ۱۳