شمارهٔ ۳
قصاب کاشانیساقی بیا که باز خراب است حال ما
پیش آر باده ای صنم بی زوال ما
جامی بده که دست نشاطی بهم زنیم
شد خشک در قفس همه اعضا و بال ما
ما در غم تو روز شب ای بی وفا و تو
در خاطرت نمی رسد اصلا خیال ما
ما خانه زاد محنت و اندوه و ماتمیم
فارغ نشین که دهر ندارد مثال ما
از چشمه سار قطره آبی نخورده ایم
از آن به شیشه جلوه نماید نهال ما
قصاب دم مزن که به جایی نمی رسد
فریاد نارسای تو و قیل و قال ما