شمارهٔ ۲۲

تا نگاه دل فریبش در نظر دارد مرا

ز آرزوی هر دو عالم بی خبر دارد مرا

گاه در اوج ترقی گاه در عین زوال

ذره پرور مهر رویش در نظر دارد مرا

من نمی دانم چه بد کردم که بخت واژگون

دور از این در چون دعای بی اثر دارد مرا

چشم مست ساقی از هر گردش پیمانه ای

ریزه الماس گویی در جگر دارد مرا

استخوانم توتیا گردید از پامال دهر

کو نسیمی تا چو گرد از جای بردارد مرا

روز و شب چون رشته تسبیح دست انداز عشق

در سراغ یار در صد رهگذر دارد مرا

دور ز آب و رنگ آن باغ و دلم گل می کند

این نهال خشک دایم بارور دارد مرا

چون فروغ شمع کافتد پرتوش شب ها در آب

عکس رخسار تو روشن تا سحر دارد مرا

کی کشم قصاب دیگر منت بال هما

سایه شمشیر او تا جا به سر دارد مرا