شمارهٔ ۳۰
قصاب کاشانیگفتگویت در تبسم می کند شکر در آب
خورده بس لعل لبانت غوطه چون گوهر در آب
اصل معنی یافت چون عارف ز خط عارضت
از بغل آورد بیرون ریخت صد دفتر در آب
دل چو در خون می نشیند شوقش افزون می شود
مرغ آبی می زند از شوق آری پر در آب
طرفه دریاییست عشق دوست کز هر موجه ای
صد خطر رو می دهد تا افکنی لنگر در آب
گفتمت قصاب هیچ از گرمی محشر مترس
کی کنید تقصیر از ما ساقی کوثر در آب