شمارهٔ ۳۲

گر شود آن شوخ با من مهربان دارم عجب

گر کند از یک نگاهم قصد جان دارم عجب

آتشی کز عشق آن بدخو به جان دارم چو شمع

گر نسوزد مغزم اندر استخوان دارم عجب

از هدف دایم خدنگ صاف بیرون می رود

نگذرد گر تیر آه از آسمان دارم عجب

آنچه از داغ جدایی می کشم شب تا به صبح

گر به روز من نگرید کهکشان دارم عجب

غمزه اش با تیغ زهر آلود چون پیدا شود

می دهد قصاب اگر دل را امان دارم عجب