شمارهٔ ۴۲

برده دل از من پری رویی نمی گویم که کیست

شوخ چشمی طفل بدخویی نمی گویم که کیست

داده از زهر آب بی رحمی فرنگی زاده ای

بهر قتلم تیغ ابرویی نمی گویم که کیست

همچو خال گوشه چشمش دلم افتاده است

در قفای طرفه آهویی نمی گویم که کیست

تا به صبح امشب دماغم را پریشان کرده بود

عطر زلف عنبرین بویی نمی گویم که کیست

دارد آن سبز ملیح کافر بیدادگر

کنج لعلش خال هندویی نمی گویم که کیست

عاقبت قصاب قربان خواهدت کردن کسی

عید قربان در سر کویی نمی گویم که کیست