شمارهٔ ۴۷

خاک رخسارش که دل در پیچ و تاب انداخته است

صد چو من شوریده را در اضطراب انداخته است

هندوی آتش پرستی کافر عاشق کشی

کرده عریان خویش را بر آفتاب انداخته است

عارضش آورده از خط گرده ای بر روی کار

از نو آشوبی به دل های خراب انداخته است

خال لب را کاتب تقدیر در تحریر صنع

نقطه ای بر روی خط انتخاب انداخته است

از لب و دندان او کردم سؤال آهسته گفت

عقد مروارید ساقی در شراب انداخته است

نیست اصلا رحم در دل گلرخان دهر را

بی سبب قصاب خود را در عذاب انداخته است