شمارهٔ ۵۲

از قدت امروز گلشن را صفای دیگر است

سرو موزون تو را نشو و نمای دیگر است

گرچه می بخشد حیات جاودانی آب خضر

لیک آب تیغ نازت را بقای دیگر است

نه به کنعان می کنم او را برابر نه به مصر

یوسف پر قیمت ما را بهای دیگر است

زود بر گل می نشیند لنگر از امداد خلق

کشتی امید ما را ناخدای دیگر است

نه به روز وصل می سازم نه با شام فراق

می توان دانست دل را مدعای دیگر است

در دریار غم نصیبان نوشدارو باب نیست

زخم مژگان خورده دل ها را دوای دیگر است

کشته تیغ دگر قصاب گشتن شرط نیست

مسلخ او بهر قربانگاه جای دیگر است