شمارهٔ ۷۶
قصاب کاشانیآنکه همچون جان تنگت دست در آغوش داشت
چون صدف در بحر عشق آن تشنه لب خاموش داشت
در جهان بسیار گردیدیم و در هر گوشه ای
هرکه را دیدیم از آن مه حلقه ای در گوش داشت
با خیالش آنچه می گفتیم ما بودیم و دل
برملا شد عاقبت دیوار گویا گوش داشت
در درون سینه گم کردیم دل را عاقبت
نیک چون دیدیم آن را شوخ گلگون پوش داشت
از خمار هجر او مردیم ای یاران کجاست
گردش چشمی که ما را متصل مدهوش داشت
رو به هر جانب که تیرش رفت بیرون از کمان
چون نگه کردیم ما قصاب در آغوش داشت