شمارهٔ ۹۴
قصاب کاشانیمبین به عارض آن سبز گندمین گستاخ
مشو به خرمن فردوس خوشه چین گستاخ
غبار هستی افتاده عزیزان است
ز روی کبر منه پای بر زمین گستاخ
تلاش وصل نمودن کمال بی ادبی است
مباش ای دل بی تاب این چنین گستاخ
برابر است به کیخسروی روی زمین
به آستانه این در منه جبین گستاخ
غلامی اش نبود کار هر کسی قصاب
چرا تو کنده ای العبد در نگین گستاخ