شمارهٔ ۱۱۳

گاه آبادم نماید گاه ویرانم کند

چرخ سرگردان نمی دانم چه با جانم کند

طعمه مور ضعیف ام عاقبت در زیر خاک

گر به روی تخت هم دوش سلیمانم کند

گاه بر صدرم نشاند گاه اندازد به خاک

گاه حیرانم گذارد گاه قربانم کند

خرقه و سجاده بر من سد راه وحدت است

کو جنونی کز لباس شید عریانم کند

از تغافل های چشمت در خمار افتاده ام

با نگاهت گو که باز از ناز مستانم کند

کارم از حد رفت کو شوخی که بنماید به من

گوشه چشمی که چون آیینه حیرانم کند

مادر ایام ای قصاب دایم می دهد

خون به جای شیر چون خواهد که مهمانم کند