شمارهٔ ۱۳۰

از دل اول باده مهر کارها را می برد

بعد از آن از چهره گلگون صفا را می برد

می کند گستاخ با هم عاشق و معشوق را

پای می چون در میان آمد حیا را می برد

در میان پاکبازان باده چون پیدا شود

لذت دشنام و تأثیر دعا را می برد

عالم آب آنچه معموره است می سازد خراب

سیل چون طغیان نماید خانه ها را می برد

گر تو ما را دوست داری بگذر از جام شراب

کین خطا قصاب ننگ و نام ما را می برد