شمارهٔ ۱۵۰

خوب رویان چون سپاه غمزه را رو می دهند

منصب شمشیرداری را به ابرو می دهند

بس که خو دارند با سنگ جفا دیوانگان

شیشه دل را به دست طفل بدخو می دهند

دیده اند آنان که سودای سر زلف تو را

هر دو عالم در بهای یک سر مو می دهند

هست گیرا گرچه خال اما کمندانداز نیست

پیچ و تاب و سرکشی ها را به گیسو می دهند

بس که از راحت گریزانند مجروحان ناز

روز تا شب زخم شمشیر تو را بو می دهند

نقد دل را گر به خال او دهم منع ام مکن

منعمان دایم زر خود را به هندو می دهند

از بزرگان خانه بردوشان به جایی می رسند

موج را دریادلان قصاب پهلو می دهند