شمارهٔ ۱۸۶

هزار حیف کزین عمر پنج روزه خویش

نیافتیم که ما را چه خواهد آمد پیش

به سعی ناخن تدبیر خویش غره مباش

که عقده ها است در این راه پرخطر در پیش

به شهد بیهده دست طمع دراز مکن

به هوش باش که نوش سپهر دارد نیش

ز پا فتاده ام ای پادشاه کون و مکان

تو رحم کن ز ره لطف بر من درویش

نگاه کن به رخ زرد و اشگ گلگونم

ببین چه می کشم از دست نفس کافر خویش

خوشم ز مصرع حافظ که گفت ای قصاب

چه ها است بر سر این قطره محال اندیش