شمارهٔ ۱۹۰

می کند بی گنه ام هر نفس آن یار قصاص

شکر لله که دلم دید ز دیدار قصاص

خسته را نیست توانایی آزار کسی

می کند چشم توام تا شده بیمار قصاص

خوار اگر جور و جفا نیست عجب حیرانم

که چرا می کندم آن گل بی خار قصاص

راست رو باش که از روز بد ایمن باشی

کج روی ها است که می بیند از آن مار قصاص

دل پرکینه ز سوهان بدی ها است برنج

نیست دور ار کشد آیینه ز زنگار قصاص

ایمن از سنگ حوادث بود افتاده به راه

می کشد ماند هر آن میوه که در بار قصاص

شکوه از گردش ایام چه داری قصاب

می کشد در همه جا طالب دیدار قصاص