شمارهٔ ۱۹۲

ای پای تا به سر همه عضوت تمام فیض

لعل لب و زبان و دهان و کلام فیض

چشم تو ساقی ای است که در بزم عاشقان

ریزد به جام باده گلگون به جام فیض

آن نخل سرکشی تو که در گلستان دهر

می ریزد از قد تو به وقت خرام فیض

آن دسته گلی که در این باغ هر نفس

از عارض تو می رسدم بر مشام فیض

چشمت تمام فتنه و ابرو تمام ناز

مژگان تمام عشوه و لب ها تمام فیض

بی روی دوست در چمن خلد زاهدا

بر تو حلال عشرت و بر ما حرام فیض

قصاب وصف زلف و بناگوش چون کند

بسیار دیده است از این صبح و شام فیض