شمارهٔ ۲۲۶

ای شمع دل افروز به قربان تو گردم

ای آتش جان سوز به قربان تو گردم

از بس که تو روز از شب و شب بهتری از روز

خواهم که شب و روز به قربان تو گردم

دیشب ز نگاهی مژه ات زخم زد و دوخت

ای ناوک دل دوز به قربان تو گردم

از حرف کسان بیهده رنجیده ای از من

ای خوی بدآموز به قربان تو گردم

خوش تنگ کشیدی به بر آن خرمن گل را

ای جامه زردوز به قربان تو گردم

قصاب چو پروانه تو ای شوخ چو شمعی

ای شمع شب افروز به قربان تو گردم