شمارهٔ ۲۲۹

ما اسیران همه مرغان خوش الحان همیم

هم زبان نفس و همدم بستان همیم

جمع گردیده به یک جا همه چون رشته شمع

همه دل سوز هم و سر به گریبان همیم

همه خاک ته میخانه یک میکده ایم

همه سرشار ز یک باده و مستان همیم

می کند عکس یکی جلوه در آیینه ما

چشم بگشوده به روی هم و حیران همیم

لیلی ما همه در عالم معنی است یکی

در حقیقت همه مجنون بیابان همیم

جان سپردن به خموشی ز هم آموخته ایم

عشق بازان همه شاگرد دبستان همیم

تیره بختان همه از آتش هم می سوزند

همه آتش نفسان برق نیستان همیم

عندلیب و من و پروانه نداریم نزاع

آخر این قوم جگرسوخته یاران همیم

پشت ما نیست خم از منت دونان چو کمان

راست چون تیر به کیش هم و قربان همیم

چشم سیریم و نداریم امیدی به کسی

ما فقیران همه قانع به لب نان همیم

نشود یک سر مو جمع دل ما قصاب

بس که ما طایفه چون زلف پریشان همیم