شمارهٔ ۲۳۴

میان خوب رویان تا نمودند انتخاب از هم

جدا کردند رخسار تو را با آفتاب از هم

ز بس کاهید ما را درد او زین هجر از آهی

فرو ریزد بنای هستی ما چون حباب از هم

مگر اندر بغل دارند جزو بی وفایی را

که آموزند دایم گل رخان درس کتاب از هم

دل صدپاره آتش نهاد خون چکانم را

به بزم عیش می گیرند خوبان چون کباب از هم

یکی از زلف پیچ و دیگری تاب از کمر دارد

نمی باشد پریشان خاطران را پیچ و تاب از هم

دل آباد اگر خواهی مکن ویران دل کس را

که می باشند اکثر خانه دل ها خراب از هم

نمی آیند بیرون روز حشر از عهده دل ها

اگر جوییم ما قصاب با خوبان حساب از هم