شمارهٔ ۲۵۶

زنم گردم غبار خاطر دلدار می گردم

شوم گر طوطی این آیینه را زنگار می گردم

میان ما و جانان آشنایی نیست بی نسبت

به هر رنگی که آن گل می شود من خار می گردم

ز یک افسانه در خوابیم اما از ره وحشت

به هر کس پا زند ایام من بیدار می گردم

مرا سرگشتگی برجاست تا در دل مکان داری

نفس تا هست بر گرد تو چون پرگار می گردم

به خاک افتاده چون آب روان قصاب در گلشن

به گرد قامت آن سرو خوش رفتار می گردم