شمارهٔ ۲۵۸

به چشم کم مبین بر آن من در خسته جانی هم

فلک را می توانم زد به هم در ناتوانی هم

به من بی آنکه گردد هم نشین برگشته مژگانش

به این دیر آشنایی می نماید سرگرانی هم

تلاش وصل اگر افکنده باشد بر پر عنقا

دلی خوش می توان کرد از نشان بی نشانی هم

جواب نامه ام را ای خداناترس با قاصد

نمی گویی گر از دل می توان گفتن زبانی هم

شدم رنجور و خونین دل ندانم عاقبت با من

چه خواهد کرد اشک سرخ و رنگ زعفرانی هم

شدم قصاب چون تسلیم پیش یار دانستم

که می بوده است خواب راحتی در زندگانی هم