شمارهٔ ۲۹۰

ز خود در عشق چون پروانه باید بی خبر گردی

اگر خواهی شبی آن شمع را بر گرد سر گردی

برو ای ناصح بی درد از جانم چه می خواهی

ره عشق است می ترسم ز من سرگشته تر گردی

به یک نظاره او می فروشی هر دو عالم را

اگر یک گام با من در محبت هم سفر گردی

درخت بی ثمر را باغبان دور از چمن سازد

نهالی شو که در باغ محبت بارور گردی

به دریا موج باش و بر سر آتش سمندر شو

در آیین جهد کن تا روشناس خشگ و تر گردی

مرا از گفتگوی دنیی و عقبی برآوردی

برو ای دل که تا باشی تو در خون جگر گردی

خطر قصاب بسیار است گر وصل آرزو داری

مبادا در ره او تا نگردی کشته برگردی