شمارهٔ ۲۹۱

تا کی به بزم شوق غمت جا کند کسی

خون را به جای باده به مینا کند کسی

ابروت می برد دل و حاشا است کار او

با کج حساب عشق چه سودا کند کسی

تا مرغ دل پرید گرفتار دام شد

صیاد کی گذاشت که پر وا کند کسی

دنیا و آخرت به نگاهی فروختم

سودا چنین خوش است که یکجا کند کسی

ای شاخ گل به هر طرفی میل می کنی

ترسم درازدستی بیجا کند کسی

نشکفت غنچه ای که به باد فنا نرفت

در این چمن چگونه دلی وا کند کسی

خوش گلشنی است حیف که گلچین روزگار

فرصت نمی دهد که تماشا کند کسی

هرگز کسی به درد کسی وا نمی رسد

خود را عبث عبث به که رسوا کند کسی

عمر عزیز خود منما صرف ناکسان

حیف از طلا که خرج مطلا کند کسی

دندان که در دهان نبود خنده بدنما است

دکان بی متاع چرا وا کند کسی

بر روضه های خلد قدم می توان گذاشت

قصاب اگر زیارت دل ها کند کسی