شمارهٔ ۲۹۵

آنکه رخ بنمود و روشن ساخت جان در تن تویی

آنکه آتش زد به من چون برق در خرمن تویی

آنکه اندر یک تبسم کرد جان در تن تویی

آنکه جان بگرفت از یک زهر چشم از من تویی

شعله های آه جان سوز از که می پرسی که چیست

آنکه زد بر آتش بیچارگان دامن تویی

ای نسیم کوی یار این سرگرانی تا به کی

می رساند آنکه بر ما بوی پیراهن تویی

جلوه کن در باغ تا گیرند گل ها از تو رنگ

چون جمال آرا و زینت بخش این گلشن تویی

می رساند آنکه در عالم برای پرورش

مور اعمی را ز احسان بر سر خرمن تویی

در حریم عاشقان دوست جای غیر نیست

آنکه چون مهر تو در دل می کند مسکن تویی

چشم آمرزش به درگاه تو دارم روز و شب

می تواند آنکه بخشاید گناه من تویی

می توانی پرتوی قصاب را در دل فکند

آنکه شمع مهر و مه را می کند روشن تویی