شمارهٔ ۳۰۶

بازآ که ز دل زنگ زدا بلکه تو باشی

روشنگر آیینه ما بلکه تو باشی

حاجت طلبان را ز کرم آن خم ابروی

بنمای که محراب دعا بلکه تو باشی

هر سوی که کردی نظرت جانب یار است

ای دیده من قبله نما بلکه تو باشی

از سایه مژگان خود ای شوخ در این دشت

رم می کنی آهوی ختا بلکه تو باشی

عاجز ز علاج دل ما گشته فلاطون

ای لعل لب یار دوا بلکه تو باشی

در بادیه بی خبری گمشدگانیم

این قافله را راهنما بلکه تو باشی

لایق نبود شکوه ز دلدار نمودن

قصاب سزاوار جفا بلکه تو باشی