شمارهٔ ۳۰۸

بگذشت ز حد کار دل زار کجایی

مردم ز غم ای مونس غم خوار کجایی

بسیار دلم تیره شد از زنگ کدورت

روشنگر این آینه تار کجایی

بی خار گلی در چمن دهر نچیدیم

بنمای جمال ای گل بی خار کجایی

خالی ز تو جایی نه و جویای تو بسیار

پنهان نه و پیدا نه ای ای یار کجایی

با جلوه درآ تا شود آشوب قیامت

بنمای قد ای قامت دلدار کجایی

ای لعل لب یار بیان ساز حدیثی

گل قند دوای دل بیمار کجایی

در جلوه بود یار شب و روز و تو غافل

خوابی مگر ای دیده بیدار کجایی

ز احوال تو آگاه نه ایم ای دل قصاب

آهی بکش ای مرغ گرفتار کجایی