شمارهٔ ۳۱۱
قصاب کاشانیبشنوی گر ز من غمزده پندی مردی
دل به این دهر ستم پیشه نبندی مردی
خنده و شوخی بیجای گل از بی دردی ست
گر از این عشرت ده روزه نخندی مردی
بید بر خویشتن از بیم بریدن لرزد
اگر از حادثه دهر نچندی مردی
کندن صورت شیرین بود آسان در کوه
اگر از جان دل ماتم زده کندی مردی
پیش ما کردن تحصیل دوا نامردی ست
چو شدی عاشق اگر درد پسندی مردی
آنچه بر خود مپسندی ز بدی ها قصاب
آن بدی را به کسی گر نپسندی مردی